Mijn hart huilt...

Toen ik het nieuws hoorde wat er in Azie was gebeurd, drong het niet echt tot me door, alleen de gedachte van oh wat erg zeg! Later op de dag begon ik de kranten op het i-net te lezen en mijn gedachtens werden steeds sterker van oh nee, wat is er gebeurd zoveel ellende wat daar is gebeurd, de gedachtens van oh wat erg werd alleen maar versterkt,
toen ik het las en een paar plaatjes zag van de verwoesting die de zeebeving had veroorzaakt.
Ik kwam thuis en deed het nieuws aan en toen zag ik de beelden en toen begon mijn hart en ikzelf gewoon te huilen. De avond samen met mijn broer en ouders gekeken naar het nieuws en met mond open, en huilende harten eigenlijk gekeken naar wat die zeebeving heeft veroorzaakt.

Weet je toen ik dit zo allemaal las en zag, dacht ik "Heer, Vader waar gaat dit heen, wat is hiervan de bedoeling?" misschien wel een rare vraag, maar toch vraag ik me dat af. Eindtijd? Toorn Gods? Beide? Wat is het? (een verwijzing naar de eindtijd: Onbedrieglijke tekenen zullen u het naderende einde aankondigen, maar ze worden alleen herkend door hen die geloven - terwijl alle anderen ze als natuurlijke verschijnselen zullen verklaren ...)
Ik ging naar mijn kamer en begon te bidden voor deze ramp, voor de mensen, maar ik klapte ook even dicht als het ware in mijn gebed, want ik wist niet meer echt wat ik moest bidden om eerlijk te zijn. Maar ze gewoon meenemen in gebed is belangrijk en ik wil leren om te gaan voelen hoe de Vadershart hiervoor klopt en huilt! Wat wilt de Vader dat we bidden? dat vraag ik me af, niet zomaar een gebedje als het ware afschieten naar de Vader, maar meebidden met het hart van de Vader!

Laten we scherp blijven in Zijn Geest, en laat ons hart meekloppen en huilen met de Vaderhart.

Zegen!